Libangan - Ako Ay Filipino

Walang dudang ang mga Pilipino ay ganap na masipag at mapagkakatiwalaan saan mang panig ng mundo magpunta. Ngunit pagdating sa paghawak ng perang pinaghirapan, lalo na ang mga ofws, ay mayroong mga maling diskarte na dapat itama. Kabayan, tabi-tabi po.....

Ang pinakahihintay ng mga mahilig mag shopping ay sinimulan na, ang sale o saldi!

Magkasama nating harapin ang mga alon sa ating buhay, KAIBIGAN!

One Heart, One Goal, ito ang tema ng ginawang Sports Festival sa Milan na pinangunahan ng JIL o Jesus is Lord Milan. Layuning makamit ang pagkakaisa ng bawat Pinoy sa Milan at sa buong Italya. 

Ang one-day league ng FILCOMFEDSI ay isinagawa bilang pagbibigay importansya sa pagkakaisa, pagkakaibigan at pagsasamahan ng mga comunità ng pederasyon sa paggunita sa Kasarinlan at pagsalubong sa tag-init ngayong 2016.

Bukod sa pagpapakitang husay sa paglalaro ng basketball ay nakiisa rin ang mga manlalaro at manonood sa mga biktima ng masaker sa Kidapawan.

Para sa iyo aking Tatay! 

Sa apat na sulok ng mundong ibabaw, Ipaglalaban ko ang tangi kong IKAW......

Sa pinakadakilang tao sa ating buhay, ang ating INA! Sa lahat ng sakripisyo, sa lahat ng pag-aaruga, sa lahat ng pagmamahal, tunay na walang kapantay, Maligayang araw ng mga INA! 

Ang bibingka ay isa din sa mga tradisyunal na Pamaskong pagkain na gawa sa galapong, gata, itlog, asukal at baking powder.

Ang puto bumbong, bukod sa kilalang pagkaing Pinoy at bahagi din ng Pamaskong tradisyon sa Pilipinas. Ito ay kulay lila/ubi at kakaning gawa sa giniling na malagkit na bigas.

Narito ang mga sangkap at paraan ng pagluluto ng beef pochero. 

Manila – Hunyo 20, 2013 - Matagumpay na ginanap ang 36th Gawad Urian Awards sa NBC Tent, Bonifacio Global City, noong Martes ng gabi.

Ang superstar na si Nora Aunor ang nag-uwi ng Best Actress award para sa International acclaimed film na "Thy Womb" habang Best Production Design naman para sa direktor nitong si Brillante Mendoza.

Nakuha ni Jericho Rosales ang Best Actor award para sa "Alagwa" na umiikot ang istorya tungkol sa human-trafficking.

Tinanghal na Best Supporting Actress si Alessandra de Rossi sa pagganap sa "Sta. Nina" habang ang Best Supporting Actor ay ibinigay naman kay Art Acuna para sa Cinemalaya film na "Posas".

Kinansela ang mga guesting sa kabila ng naging pahayag.  

Roma, Mayo 28, 2013 - Ang lungsod ng Roma, sa kalagitnaan ng pananabik sa Derby football sa pagitan ng Roma at Lazio noong nakaraang linggo, ay nagpakita ng masamang pag-uugali sa naging pagpapalabas ng bisitang Korean pop star na si Psy, ang gumawa ng kinabaliwang kanta, maging ng sayaw nito, ang Gangnam style. 

Ang kompositor at manganganta, na inanyayahan upang mag-aliw sa publiko ay nilait, pinuno ng boo at mga paninigaw ng publiko bago, habang at maging pagkatapos ng kanyang mini-concert sa Olympic Stadium. 

Manila – Abril 12, 2013 - Isang Gold World Medal, dalawang Silver World Medal, isang Bronze World Medal, at sampung Finalists Certificates ang naiuwi ng Pilipinas sa ginanap na  New York Festivals – International Television & Film Awards 2013 sa Las Vegas Convention Center noong nakaraang Martes April 9, sa loob ng 14 na nominasyon na tinanggap noong nakaraang Pebrero

May kabuuang bilang ng 119 Gold World Medals, 145 Silver, 104 Bronze, at 327 Finalist Certificates ang iginawad sa mga entries na isinumite buhat sa limampung bansa.

Isang pagpupugay kay Andres Bonifacio, ang "Ama ng Rebolusyon". 

It's trick-or-treat season, and stories about witches, vampires and other horrors are back again. Here are Pinoy creatures you ought to know:

Narito ang ilang simple at praktikal na mga tips upang maiwasan ang mga hindi mahalagang gastusin at masimulan ang pagtitipid. 

Ito ang panahon ng ating paggunita sa pagpapakasakit, pagkamatay, at muling pagkabuhay ng Panginoong Hesukristo. Panahon din ito ng pagdarasal, pagsasakripisyo at pagbabago. Panahon ng pagsisisi sa mga nagawang kasalanan, at panahon ng pagwawasto sa ating mga pagkakamali.

Sapat ba ang mga pag-aaral o research upang malampasan ang tinatawag na social costs of migration? Ito ang hamon sa ating lahat ngayon bilang anak o magulang o indibidwal, bilang miyembro ng asosasyon o community, bilang isang Pilipino at higit sa lahat bilang bahagi ng iisang komunidad dito sa Roma.  

Roma, Mayo 28, 2015 - Mapait ang sinapit ng ating kababayang si Corazon Abordo. Masakit ang kanyang naging paglisan. Nagluluksa ang mga naulila. Nagluluksa ang buong komunidad.

Mabilis na kumalat ang balita ukol sa aksidente kahapon ng gabi, ngunit kaninang umaga lamang tunay na nalaman ang bawat detalye ng bawat segundong lumipas kahapon bandang alas 8 ng gabi: na si Corie ang nahagip at kinaladkad ng humaharurot na kotse at pagkatapos ay walang awang sinagasaan ang marahil wala nang buhay nyang katawan, dahilan upang literal na 'masira' ang kanyang buong katawan mula ulo hanggang talampakan.. Bukod sa kanya, isa pang biktima ang kinaladkad ng kotseng ito at nakahawak sa bubungan ng kotse ang malala ang kalagayan. Dalawa pang Pilipina (Lourdes Cudiamat at Thelma Eguia) ang malubhang sugatan at anim na iba pa.

Lungkot, awa, galit, poot, takot at marahil ay paghihiganti ang nararamdaman ng marami, Pilipino man o hindi. Sa katunayan, ang magkakahalong damdaming ito ang naging dahilan ng dalawang mahahalagang pagtitipong naganap sa Roma ngayong hapon: una ay isang prayer vigil bandang alas 7:30 ng gabi sa parocchia di Gesù Divino Maestro na pinangunahan ng local government at ikalawa ay ang ginanap sa Via Battistini, kung saan mismo naganap ang insidente kahapon. Ito ay pinangunahan naman ng mga politiko ng Centre-right coalition, na dinaluhan ng mga religious, mga kamag-anak ng biktima, naulila ng biktima at mga nagmamalasakit at nakikiramay.

Ngunit higit pa dito, KATARUNGAN ang sigaw ng lahat! Ang hulihin at pagbayarin sa harap ng batas ang mga salarin, anuman ang kulay ng kanilang balat, anuman ang kanilang nasyunalidad. Dahil ang kanilang tinanggal ay buhay ng  isang 44 anyos at kinabukasan ng isang pamilya at ng dalawang menor de edad nitong anak.

Kumakatok tayong lahat sa mga kinauukulan para gawin ang nararapat na aksyon ukol sa mga naganap. Bawat isa sa atin ay may responsabilidad bilang isang tao sa harap ng ganitong pangyayari. Ang magpikit mata sa panawagang ito ay isang hindi makataong damdamin. Kahit isang taimtim na panalangin para sa kalulwa ng ating pumanaw na kababayan ay malaki ang maitutulong para sa kanyang katahimikan, para sa hustisya. Ang ating pagkakaisa, ang ating pagtulong at magkakasamang boses sa pagsaliksik sa katarungan bilang isang komunidad ay tanda ng nabibigkis na pag-asa para sa iisang hangarin, HUSTISYA!

Inaanyayahan ang lahat bukas alas 6 ng gabi sa Piazza del Campidoglio upang minsan pa ay patunayan ang pagkakaisa ng mga Pilipino. Sama-sama tayong kakatok para sa isang tamang batas na magbibigay katarungan sa mga biktima ng tinatawag na ‘pirati della strada’ na sa kasamaang palad, hanggang sa kasalukuyan, ay wala sa Italya.

Kabayan, inaasahan ko ang iyong pagdalo!

PGA

Sinoman patriyotiko at makabayang pilipino ay naghahangad ng tunay na kalayaan. Kalayaang nakabatay sa mga tala ng kasaysayan at tunay na pangyayari. Di simpleng sentimyento at hiwalay sa mga islogan na nagliligaw sa isip at katotohanan.

"Ako ay Pilipino" - Io sono Filippino. Che significa essere filippino? Ovviamente non posso saperlo, io sono solo un osservatore esterno, ho scelto di guardare il mondo e provare a raccontarlo.
 
Però è una domanda interessante, che vale per ognuno di noi, per ogni essere umano e migrante, anche perché l'essere umano stesso è comunque sempre un migrante, anche qualora rimanesse nella sua stanza tutta la vita. 
 
Ho trovato stimolante un articolo scritto dalla moglie dell'Ambasciatore delle Filippine a Roma, a cui era stato chiesto di interrogarsi sul senso di "Essere filippino". Perché ovviamente, c'è il guardarsi e l'essere visto; e nel caso della comunità migranti, c'è l'essere visti dai proprio connazionali e dagli altri stranieri, in questo caso noi: come i filippini sono visti da noi.
 
Julie Otsuka, nel suo libro "Venivamo tutte per mare", racconta - attraverso un io corale - l'arrivo delle giovani spose giapponesi in America nei primi del Novecento. Il loro impatto con una realtà diversa, i mariti differenti dalle foto, come loro vedevano gli americani e come erano loro viste dagli stranieri. Ma sopratutto il rapporto che si instaura con i datori di lavoro, l'essere - nella loro forza - comunque dipendenti da queste giovani giapponesi di villaggio; e il dolore di vedere i figli crescere in suolo straniero, dimenticando le parole e la cultura della terra d'origine, fino a provare vergogna delle proprie madri contadine. E' interessante leggere come i punti di vista degli osservatori cambino, come si descrivano a vicenda, e questo accade ogni giorno anche nelle nostre vite.
 
Perché alla fine noi tutti abitiamo lo spazio ristretto dei nostri corpi, con i due occhi che ci osservano allo specchio, parte fondamentale dello sviluppo cognitivo di ogni bambino. Ma questo corpo diventa poi il nostro nucleo famigliare, la nostra casa, la via, la nostra città, la nostra nazione, il nostro continente fino ad arrivare al mondo intero, con tutti gli occhi che esso comporta su di noi.
 
Io ho scelto la fotografia come mezzo per direzionare questi occhi su di noi, per dare una direzione di visione e lettura delle comunità, e quindi la domanda che si pone all'inizio diventa imprescindibile: "Che significa essere filippino?" - Io me lo chiedo continuamente, da quando ho iniziato a vivere con loro e seguire i loro eventi.
 
Questo vale anche per l'Indonesia: "Io sono indonesiano" - Posso dirlo, lo sento.
 
La moglie dell'Ambasciatore scrive, appunto, che i non-filippini li definiscono per le loro innate caratteristiche di popolo sorridente e di grandi lavoratori. Ma questo diventa anche un limite, perché ci si accontenta di questa visione, poiché garantisce uno stipendio ed un tetto sulla testa, impedendo qualsiasi spinta propulsiva verso nuove vie di crescita.  
 
Inoltre Mrs. Reyes sottolinea un altro aspetto importante, quello di non limitare una cultura migrante all'aspetto esteriore, il cibo, le danze, i costumi. Quelle che io chiamo le fotografie della domenica, perché sono attimi carpiti troppo facilmente, senza un reale spessore di approfondimento, perché tutto è già dato in superficie.
 
Ma si può raccontare qualcosa che non si è? Posso io dirmi filippino o indonesiano senza esserlo?
E' veramente un errore epistemologico?
 
Quello che io chiedo, da tempo agli aspiranti fotografi è di iniziare a provare, a raccontarsi da soli, a mostrare con le immagini quello che loro sono, a direzionare gli occhi del mondo secondo la loro volontà, perché la loro risposta all'essere filippino è ovviamente diversa dalla mia. Io posso solo provare con tutte le forze a calarmi nelle loro esistenze, come se una corda mi portasse nelle profondità del pozzo di una comunità migrante, e il mio compito fosse di illuminare con la fotografia ogni momento della buia discesa.
 
So già che raggiungere il fondo è impossibile, ma questo vale anche per noi stessi, chi può mai dire di aver raggiunto il fondo del proprio pozzo esistenziale, chi può dire che cosa significhi essere Stefano, o italiano, o europeo? E sinceramente la domanda sul senso della mia nazionalità non mi interessa, mentre mi stimola molto di più sapere cosa significhi essere altro da me, e come le altre comunità rispondano a questo interrogativo, perché poi in questa domanda c'è la sfida contemporanea della contaminazione: l'incastro tra le risposte multiple della comunità stessa e di quella ospitante, per non dimenticare tutte le altre comunità migranti che vivono al nostro fianco e sono altri occhi puntati su di noi.

 
Io credo che sia giunto il momento di ascoltare queste risposte, e spero che la fotografia migrante inizi a raccontarsi sempre di più. Nell'attesa, io continuo a calarmi nel pozzo, piano piano, e a mandarvi fotografie in superficie dal fondo del ventre umano, che un filosofo chiamava la carne del mondo. (Stefano Romano)
 

Isang panayam ang ginawa ng Ako Ay Pilipino sa butihing maybahay ni Kagalang-galang Ambassador Virgilio Reyes ukol sa ating pahayagan. Ang kanyang kasagutan ay nag-iwan ng isang hamon sa bawat Pilipino sa Italya: Ako ay isang Pilipino: Nasaan ako ngayon, Pasaan ako bukas

Have you read Ako ay Pilipino.  
What do you think of the magazine?  
What are your observations of the Filipinos in Italy?
 
Yes, I get a copy of Ako ay Pilipino and am proud that such a newspaper is available as a special section of an Italian media conglomerate. 
I am intrigued by the name – Ako ay Pilipino – it poses challenging questions.  What does it mean to be a Pilipino, what constitutes Pilipino pride?  There is, of course, no right or correct answer because being Pilipino outside the home country is an emerging phenomenon seeking to be defined.  
 
2014 is my third and last year in Rome, and these are my observations on how the Pilipino is defined in Italy:  
At the outset we set ourselves apart from other migrant nationalities in Italy, by defining the Pilipino through our cuisine, costumes, dances, etc. – visible aspects of our culture that can be easily shared.  However thirty years since arriving to the country, we are still sharing the same aspects of our culture, as if we are stuck in time, simply looking back to what we left back home – we do not project a forward look of our culture.